Ερωτήσεις.....

Να λοιπόν και κάτι πολύ ενδιαφέρον....Μερικές ερωτήσεις που χρειάζονται απάντηση!!

Όποιος/όποια μπορεί ας απαντήσει......

1.Δύο τετραγωνικά χιλιόμετρα πόσα κιλά ζυγίζουν???

2.Σε πόσες μέρες η ώρα μετανιώνει???

3. Αν είχαμε 7 πόσα θα ήταν τα υπόλοιπα???
4.Νόμιμα 4....παράνομα πόσα????

5.Σε 14 κιλά είναι 30 χιλιόμετρα το μίλι...Αν ναι,διπλασιάζεται η μάζα & πόσο???

6.Μετά το ΝΤΟ είναι απαραίτητα τα εμφιαλωμένα στολίδια???

7.Το χρηματοοικονομικό πόσο σύστημα είναι??

Ευχαριστώ τους "ouzo the band" για τη παροχή των ερωτήσεων....
http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=39839976&MyToken=c6b106c9-ee2c-45aa-968e-c8c1e5f0968b

Αεροπλάνο......

Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω
Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά
Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι
Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις
Αγαπημένη μου, μην κλαις
πάμε μαζί ψηλά, αν θες
να δεις τη γη απ' τη σελήνη
ένα φεγγάρι είναι και κείνη
Όταν κοιτάς απο ψηλά
μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά
και συ τον πήρες σοβαρά
και συ τον πήρες σοβαρά
Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα
και τα κανόνια με παιχνίδια
από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια
Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις.

Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες

Την ώρα που γεννιόμουνα σχολάγανε οι μοίρες
μονάχη μου καθόμουνα κι απ' τη ζωή κρατιόμουνα κρατιόμουνα σ' ένα καφάσι μπίρες
μονάχη μου καθόμουνα κι απ' τη ζωή κρατιόμουνα κι ονειρευόμουνα σ' ένα καφάσι μπίρες
Τα λόγια σου τα ψεύτικα φαρμάκι κι αγωνία
μονάχη μου παντρεύτηκα σε βρήκα σ' ερωτεύτηκα παιδεύτηκα σ' αυτή την κοινωνία
μονάχη μου παντρεύτηκα σε βρήκα σ' εμπιστεύτηκα και ρεζιλεύτηκα στην παλιοκοινωνία
Φωτιά κι ανάσταση καρδιά πονάς και σπάσ' τα εσύ τα χρόνια που 'φτασα να ζω
φωτιά και δύναμη καρδιά τρελή κι αδύναμη στον κόσμο που 'ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό
Την ώρα που περπάτησα μου φέραν και τα δώρα
μια νύχτα μόνο κράτησα κι απάνω της ξεστράτισα
ξεστράτισα και μου 'λεγαν προχώρα
μια νύχτα μόνο κράτησα κι απάνω της γονάτισα και παραστράτησα στην πρώτη κατηφόρα
Φωτιά κι ανάσταση καρδιά πονάς και σπάσ' τα εσύ τα χρόνια που 'φτασα να ζω
φωτιά και δύναμη καρδιά τρελή κι αδύναμη στον κόσμο που 'ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό

Λίνα Νικολακοπούλου

Στις άδειες πόλεις που γυρνάς

εικόνες σε ξοδεύουν

αδύναμος να προσκυνάς

αυτούς που σε ληστεύουν

Σαν δαίμονας να κουβαλάς

του κόσμου τους χειμώνες

στα μάτια της να κυνηγάς

παλιούς μικρούς κανόνες

Μοναξιά μου όλα,

μοναξιά μου τίποτα

μη μ' αφήνεις τώρα

που είναι όλα πιο δύσκολα

έρωτα μου όλα,

κι έρωτά μου τίποτα

μη μ' αφήνεις τώρα

που είναι όλα πιο δύσκολα

Τις νύχτες ντύνεσαι μικρός

κάποιον θα ξεγελάσεις

και ένα κακό που ήρθε χθες

τρέχεις για να προφτάσεις

Μοιάζουν οι δρόμοι με φωτιά

τα βράδια του θανάτου

έρωτας που μυρίζει πια

αρένα στο άγγιγμά του

Μοναξιά μου όλα,

μοναξιά μου τίποτα

μη μ' αφήνεις τώρα

που είναι όλα πιο δύσκολα

έρωτα μου όλα,

κι έρωτά μου τίποτα

μη μ' αφήνεις τώρα

που είναι όλα πιο δύσκολα

Μη φύγεις ΠΑΛΙ...ΜΗ!

Όλη η ερημιά κι η πίκρα της ζωής

μες τα δυο μου μάτια, απόψε θα την δεις

Κι όλη την αγάπη,

που ’χεις κάνει δάκρυ

μέσα στην καρδιά μου θα την βρεις

Γύρισε κοντά μου, γύρισε

κι όταν κουραστείς, φύγε ξανά

Μ’ έχει πιάσει απελπισία, κι η δική σου η απουσία

δίκοπο μαχαίρι στην καρδιά

Γύρισε κοντά μου, γύρισε

Με σκυφτό κεφάλι μόνη τριγυρνώ

μες το άδειο σπίτι και το σκοτεινό

Νιώθω τη σκιά σου,

και τα βήματα σου

πάνω στην καρδιά μου σαν βουνό

Γύρισε κοντά μου, γύρισε...

Άντε Πάλι...

Δεν κοιμήθηκα ούτε απόψε!!Που βρίσκω τόσο άγχος μακάρι να'ξερα!!Έχω τώρα δύο εβδομάδες που μένω διήμερα ξύπνια!!Δεν μπορώ να κλείσω μάτι...Είτε κάνω σβούρες στο κρεβάτι μου,είτε σκέφτομαι μέχρι που πάει 5:00-6:00 το πρωί!!!Ε!Εκεί το παίρνω απόφαση και φτιάχνω καφέ!!!Είναι βασανιστικό,όμως,όλο αυτό!!!Μα να μη μπορώ να κλείσω μάτι???Όλο κάτι σκέφτομαι ή αγχώνομαι ειδικά αν έχω να κάνω κάτι το πρωί!!!Όπως αυτή η νύχτα που σπατάλησα έτσι!!!Πρέπει να ξυπνήσω πρωί???Υπάρχει λύση!!!

ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΜΑΙ!!!Έλεος!!!

Να δω πως θα μπορέσω να το φτιάξω αυτό!!!Με βλέπω στο τέλος να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου!!Τι με βλέπω???De facto είναι!!Αλλά όχι!!Δεν θα το βάλω κάτω!!!Θα σας δείξω εγώ κύριε Μορφέα που δεν με καταδέχεστε!!Θα πάω σ'άλλο μαγαζάκι εγώ...

Α!πάει το'χασα!!

Δε Θα Σωπάσω Πάλι...

Κουράστηκα...

Βαρέθηκα να σκήβω το κεφάλι...

Θέλω να μιλήσω για όσα με θήγουν,για όσα με πληγώνουν...δε θα σκεφτώ ξανά "Α!τι θα σκεφτεί για 'μένα??"...
Αυτός που με πλήγωσε δεν το σκέφτηκε ποτέ!!!

Θα σηκώσω το κεφάλι και θα φτήσω πίσω το δηλητίριο που μου έφτησαν!!ΠΑΝΩ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ!Κανείς δε θα σεβαστεί τη σιωπή μου!Ίσα-ίσα!!!Θα πατήσουν πάνω της για να σωπάσω κι άλλο!

ΜΙΛΗΣΤΕ!!!!

Στη Θάλασσά σου

...θέλω στην θάλασσά σου να βουτήξω σαν μικρό παιδί.

Να κρατήσω την ανάσα μου όσο περισσότερο αντέχω
και τη στιγμή της ανάδυσης ,
το χαμόγελό σου θα γίνεται ο ήλιος μου...

Αν χαθώ εκεί μέσα, θα με ψάξεις;

Και αν με ψάξεις, θα με βρεις;

Αν με βρεις θα χαρείς;

Να θυμάσαι..

Η θάλασσά σου ίσως είναι μικρή.

Μα μεγαλώνοντας ενώνεται με τους ωκεανούς.

Μπορεί να ξεγλυστρίσω.

Πάντως κάνε μου μια χάρη-μην ξεχάσεις-

αν με βρεις πες μου και εμένα...πού ήμουν...