ΞΕΡΩ ΠΩΣ Μ'ΑΓΑΠΑΣ,ΜΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΓΝΟΙΑ
ΜΗΝ ΑΓΑΠΑΣ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΠΑΡΝΗΘΕΙΣ ΕΜΕΝΑ.

ΟΙ ΩΡΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΕΤΑΝΕ
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ-ΑΙΩΝΕΣ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ.

ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΩΣ ΚΛΑΙΩ ΚΑΙ ΓΕΛΩ,ΜΕ ΔΥΟ ΚΑΡΔΙΕΣ ΓΥΡΙΖΩ.
Η ΜΙΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΓΕΛΩ,Η ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΖΩ.

ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΠΟΝΟ ΔΕ ΓΡΟΙΚΩ ΓΙΑΤΙ ΠΟΝΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ,
ΜΟΝΟ ΠΟΝΩ ΓΙΑΤΙ ΘΩΡΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΟΝΕΙΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

ΝΑ ΜΗ ΘΑΡΡΕΙΣ ΠΩΣ Σ'ΑΓΑΠΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΑΣΕΙΣ,
ΤΟ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ Σ'ΑΡΝΗΘΩ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΝΑ'ΧΕΙΣ.

ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΣΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΝΟΙΩΣΕΙΣ,
ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΜΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΟΤΑΝ ΘΑ ΤΗΝ ΛΑΒΩΣΕΙΣ.

ΑΛΛΙΩΣ ΤΑ ΛΕΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΑΛΛΙΩΣ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ.
ΘΑΡΡΩ ΠΩΣ ΕΒΑΛΕΣ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΜΕ ΞΕΚΟΥΖΟΥΛΑΝΕΙΣ!

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΕΛΙΟ ΠΟΛΕΜΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ ΝΑ ΘΑΨΩ
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΓΕΛΩ,ΓΕΛΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ.

ΨΕΥΤΙΕΣ ΠΟΥΛΑΣ ΠΩΣ Μ'ΑΓΑΠΑΣ,ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΘΑΡΙΑ ΑΠΑΤΗ,
ΜΑ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΑΚΡΙΒΑ ΤΗΝ ΨΕΥΤΙΚΗ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗ!

......

ΠΟΛΛΟΙ ΡΩΤΟΥΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝΕ ΙΝΤΑ 'Ν' ΟΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ,
ΑΓΑΠΗ,ΓΝΩΣΗ ΚΙ ΟΜΟΡΦΙΑ ΝΑ ΛΕΣ ΜΕ ΔΥΟ ΑΡΑΔΕΣ!

Πόνε...

Περπατώ,περπατώ μες στο δάσος

όταν ο πόνος δεν είναι εδώ...

-Πόνε,πόνε είσαι εδώ?
Τρέχω για να σου κρυφτώ...

Μη με πάρεις αγκαλιά...

Τα χέρια σου είναι σκληρά...

και'χω τόσο πληγωθεί απ'τα δικά σου κόλπα...

Άσε με για λίγο,

λίγο να ξεφύγω...!!

Μην με καταδικάζεις πλάι σου να ζω...

Ξέρω θα γυρίσεις

και θα με κρατήσεις..

Μα άφησέ με λίγο πρώτα να χαρώ...

Μαίρη Μ.

...

"...και φτάσαμε στο άκρο εκείνο όπου θέλουμε να φτιάξουμε συναισθήματα σύμφωνα με τις οδηγίες των εννοιών. Λάθη ατελείωτα και τόσο σοβαρά που σίγουρα θα δικάζονταν οι υπαίτιοι τους σε θάνατο αν υπήρχαν δικαστήρια των ψυχών.

*

Μέσα στις πληγές της ηθικολογίας και της προσποίησης, μέσα στο τέλος κάθε προσπάθειας για έμπνευση, βλέπουμε το τελευταίο ηλιοβασίλεμα και ζηλεύουμε τόσο πολύ εκείνους που έχουν ακόμα το ριψοκίνδυνο συναίσθημα να το απολαύσουν. Ζητάμε και θέλουμε χωρίς να ξέρουμε τι, χωρίς να νοιαζόμαστε για τίποτα. Οίκτος να μια λέξη που μπορεί να ζωγραφίσει μια σκέψη μου..."

*

*

*

(δεν θυμάμαι το όνομα του συγγραφέα...)

Τόσοι Χειμώνες-Κ.Πολέμης (νομίζω!!!!)

Τόσοι χειμώνες πέρασαν

και τόσα καλοκαίρια

μα έχει απομείνει η αγάπη μας

ολάκαιρη και ακαίρια

...

Νιώθω πως σε πρωτόδα χθες,

πως τώρα σε πρωτόδα...

Πως τώρα πρωτομύρισα,

τα ευωδιαστά σου ρόδα.

...

Πως τώρα πρωτοχάιδεψα

τα ξέμπλεκα μαλλιά σου

και τα φιλιά τ'αμέτρητα

φιλιά μου και φιλιά σου...

...

Όλα είναι πρώτα,αγάπη μου

σαν πρώτα μας μεθάνε

και το στερνό μας το φιλί

και 'κείνο πρώτο θα'ναι

...

Τι κι αν διαβαίνουν οι καιροί?

Τι κι αν περνούν οι χρόνοι?

Παλιώνει ο λύχνος μα ποτέ

το φως του δεν παλιώνει...

Νεράιδες...Stavento

Οι νεράιδες θα ΄ρθούν στα όνειρα σου, να σου τραγουδήσουν.

Μην τους κάνεις κακό γιατί χωρίς παραμύθια τη ζωή μας θα αφήσουν.

Κρύβονται πίσω από καλλυντικά, διακριτικά

Δίνουν χρώμα στη νυχτιά, δεν αντέχουν την ψευτιά.
Δεν δανείζουν το κορμί τους μόνο για μια βραδιά

Δεν χαρίζουν την ψυχή τους αν αυτή δεν αγαπά.

Δεν χορεύουν σε τραπέζια και δεν γδύνονται στις πίστες

Δεν αντέχουν τη μιζέρια, δεν ανήκουνε σε λίστες

Πλουσίων πελατών, ξεμωραμένων εραστών

Μα προσέχουν το παρόν άφοβα για να κοιτούν το παρελθόν.

Αύριο, για τ΄αύριο φαντάζονται και μέχρι να ΄ρθει σε κομμάτια δεν μοιράζονται.

Φυλαχτό στο ραβδί τους η αγάπη,

Θα σ΄αγγίξει αυτό μονάχα αν δεν τους θυμίζεις κάτι.

Μεσ΄ τις πόλεις γυρνούν, τις καρδιές ντύνουν μ΄έντονους χτύπους

Τραγουδάνε γλυκά στης ψυχής μας τους όμορφους κήπους

Μακιγιάζ κι αν φορούν, να κρυφτούν θέλουν απ΄την κακία

Στο ραβδί τους κρατούν οι νεράιδες αγάπη,

Δίπλα σου υπάρχει μια!

Δε θα τρίξουν τα πλακάκια από μπροστά σου σαν περάσουν

Για δεν ντύνονται γυμνές τη λίμπιντο να ανεβάσουν

Υπάρχουν πάντα δίπλα μας, το μάτι δεν τις πιάνει

Γιατί ξέρουν και κρύβονται κακό να μην τις φτάνει.

Πληγώνονται πιο εύκολα μιας και αγαπούν στα αλήθεια

Και τύπους απορρίπτουνε που λένε παραμύθια.

Βιβλίο ανοιχτό αν είσαι εντάξει απέναντί τους

Για πάντα όμως χάνονται αν παίξεις μαζί τους.

Οι νεράιδες πονούν μα καταφέρνουν κι υπάρχουν ακόμα

Φταις εσύ, φταίω εγώ που θα μείνουν πιο λίγες σ΄αυτόν το αιώνα!

Κάθε δάκρυ τους πικρό λουλούδι στο χώμα

Κάθε γέλιο τους αστέρι λαμπερό στον ουρανό

Δες τη νύχτα τη φωτίζουν της αλλάζουνε χρώμα

Δεν θα γίνω υπαίτιος για άλλο λουλούδι πικρό!

Μεσ΄ τις πόλεις γυρνούν, τις καρδιές ντύνουν μ΄έντονους χτύπους

Τραγουδάνε γλυκά στης ψυχής μας τους όμορφους κήπους

Μακιγιάζ κι αν φορούν, να κρυφτούν θέλουν απ΄την κακία

Στο ραβδί τους κρατούν οι νεράιδες αγάπη,

Δίπλα σου υπάρχει μια!

Έρωτα Ψεύτη...

Ζωή....

Ζωή ονειρεμένη!!

Πόσο πιο όμορφη θα'σουν δίχως τον τύρρανο?

Αυτόν!τον μικρό φτερωτό..

Αυτό το δειλό,της Αφροδύτης τέρας!

Διασκεδάζει με τον πόνο των ψυχών...

Και κάνει τους ανθρώπους να πενθούν για χάρη του...

Αχ!γλυκέ μου τύρρανε...

Έρωτα....

Που κλέφτης είσαι

& πλανεύεις

καρδιές μπερδεύεις......

νιάτα κοροϊδεύεις...

Ντροπή ή θλήψη

γι'αυτούς που τυρρανάς

δε νιώθεις...

Έρωτα τύρρανε!!

Δε νοιάζεσαι το βόλι σου όταν ρίχνεις...

Έρωτα φονιά!Έρωτα κλέφτη....

Καταπατιτής,κλέβεις τα νιάτα & ψέμα σκορπάς...

Έρωτα ψεύτη...

Πως ο βοσκός να λατρέψει πριγκίπισσα?

Εσύ θα του την κλέψεις...

Έρωτα φονιά...

Την καρδιά τους κομματιάζεις...

& στα μάτια τολμάς να κοιτάζεις....

Ο πόνος είσαι που τον βοσκό ριμάζει...

η πριγκίπισσα στέκει και κλαίει...

& περιμένει μια Ανατολή...

Στο σκοτάδι την βύθισες...

Μονάχη της στέκει και κλαίει...

& 'συ γελάς!Διασκεδάζεις που καρδιές εραστών κομμάτια σκορπάς...

Με τα βέλοι σου λαβώνεις την καρδιά & το σκας!στα πόδια το βάζεις..Δειλέ!

Ένας κλέφτης,φονιάς...

Έρωτα............

Έρωτα ψεύτη....

& όμως η καρδιά μου στους ρυθμούς που προστάζεις χτυπά...

Σ'ακολουθεί σαν παιδί που του΄ταξαν παιχνίδια....

Μαίρη Μαρούγκα 14.11.2006