Απάνθρωπο κ αηδιαστηκό....

Το 2007 ο Guillermo Vargas Habacuc, ένας αποκαλούμενος "καλλιτέχνης" πήρε έναν αδέσποτο σκύλο από το δρόμο,τον μετέφερε σε μια γκαλλερί όπου τον έδεσε στον τοίχο. Τον άφησε εκεί έτσι ώστε να πεθάνει από δίψα και από πείνα.
Για τις επόμενες μέρες, οι επισκέπτες της γκαλλερί γίνονταν μάρτυρες αυτής της παρωδίας "τέχνης" χωρίς να αντιδράσει κανείς.
Εν τέλει το δύστυχο ζώο πέθανε υποφέροντας, διψώντας και πεινώντας.
Δυστυχώς το θέμα δεν τελειώνει εδώ.
Η περιώνυμη Central American Biennial of Art αποφάσισε ότι αυτή η κτηνωδία είναι όντως "τέχνη", και έτσι ο "καλλιτέχνης" Guillermo Vargas Habacuc προσκλήθηκε να επαναλάβει το "έργο" του στην Biennial το 2008.


ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!
Σας παρακαλούμε να λάβετε μέρος στην συλλογή υπογραφών
εδώ: http://www.petitiononline.com/13031953/
και να απαιτήσουμε την μη βράβευση/συμμετοχή/αποδοχή του εν λόγω ανθρώπου.


Αν αντέχετε, στο Google θα βρείτε και υλικό του ακατανόμαστου


Υπογράψτε ΟΛΟΙ.

Σ' αγαπάω...

Έρχονται ώρες

που όλα τα φοβάμαι

όσα θυμάμαι

κι ακόμα με πονούν

αυτές τις ώρες

να το θυμάσαι

πλάι μου να'σαι

όταν θα'ρθούν

δίπλα μου να'σαι

μαζί σου να με βρούν.

Να μ'αγκαλιάζεις

για να σ'αισθάνομαι

κι αν δεις να χάνομαι

να μ'ανεβάζεις,

να με ησυχάζεις,

και να με νοιάζεσαι,

να με χρειάζεσαι,

όπως κι εγώ.

Έρχονται ώρες

που οι σκέψεις με πληγώνουν

και δεν τελειώνουν

τα "πώς" και τα "γιατί"

γι'αυτές τις ώρες

κι οι δυο μας φταίμε

κι ό,τι κι αν λέμε

τι ωφελεί?

φτάνει που κλαίμε

και που είμαστε μαζί.

Να μ'αγκαλιάζεις

για να σ'αισθάνομαι

κι αν δεις να χάνομαι

να μ'ανεβάζεις,

να με ησυχάζεις,

και να με νοιάζεσαι,

να με χρειάζεσαι,

όπως κι εγώ.

Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος
Εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Πατουσίτσες!!! hehehehe!!!

....oooO...............

.....(....)................
......)../....Oooo.....
.....(_/.....(...)........ Δεν ξέρω αν συμφωνείτε μαζί μου...
..............(_/......... Αυτές τις αξιολάτρευτες πατουσίτσες
........................... τις βρήκα σαν comments στο myspace,
......oooO............... τις ερωτεύτηκα ! ! ! !
.....(....)................ + ήθελα να τις προσθέσω στο blog μου!!
......)../....Oooo.....
.....(_/.....(....)....... Μα δεν είναι πολύ γουστόζικες????
...............)../........
..............(_/.........
...........................
......oooO...............
.....(....)................
......)../....Oooo.....
.....(_/.....(....).......
...............)../........
..............(_/.........
...........................
....I <3>..........
......................
.......................
...................

Ένα Αντίο...

Ένα αντίο που έπρεπε να ειπωθεί

κι ας είχε ειπωθεί ξανά

δεκάδες φορές στο παρελθόν.

Ένα αντίο που έπρεπε να ειπωθεί

γιατί η ζωή είναι αυτό που προχωρά

κι όχι αυτό που κάποτε συνέβη,

που πέρασε μα φυλακισμένο σε κρατά.

Ένα αντίο που έπρεπε να ειπωθεί

κι ας κρύβει μέσα του πόνο

κι ας κρύβει νοσταλγία

ας κρύβει θυμό.

Τι κι αν είχε ειπωθεί ξανά?

Με μέσα τεχνητά ζωή δε λογίζεται...

Άλλο να ζεις κι άλλο να επιζείς...

Άλλο να ζεις για κάποιον άλλο,

άλλο να ζεις μέσα από κάποιον άλλο...

Μα πώς τελειώνει ο έρωτας?

Πώς η αγάπη πεθαίνει?

Είναι ένας δρόμος που πρέπει μονάχος να διαβώ...

Να είσαι καλά, όπου κι αν πας.

Κάποτε θα καταλάβεις

πως το αντίο αυτό έπρεπε να ειπωθεί...

**Ευχαριστώ τον Άγγελο για την παροχή της φωτογραφιας...

(Αυτή είναι η αγαπημένη μου Άγγελε!!)

Πληθυντικός...

"ο έρωτας,όνομα ουσιαστικόν..........ενικού αριθμού...........γένους ανυπεράσπιστου"
Σε χίλιες λέξεις τον κρύβω, μ' ένα στυλό, σ' ένα χαρτί... σωπαίνω...
Καλπάζει η σκέψη μου... είμαι τόσο κοντά... είμαι τόσο μακρυά σου....
μια σκιά στο φως σου...

"Ο φόβος.........στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός....... οι φόβοι
για όλα από 'δω και πέρα"
Ξεχασμένη σ' ένα όνειρο έμεινα, εκεί που μ' αγκάλιαζες και ξαναγεννιόμουνα...
Δεν πρόλαβα να βγω, έκλεισες τη πόρτα φεύγοντας ... και το κλειδί το είχες εσύ...
που το ξεκλείδωσες να μπω...

"Η μνήμη, κύριο όνομα των θλίψεων........μόνο ενικού αριθμού και άκλιτη"
Ανυπεράσπιστος ο έρωτας, μάτια μου,φοβισμένος.... Θρυμματίζει τις στιγμές
σε λυγμούς, σε μια κόκκινη βροχή μνήμης... μ' εκδικείται για τ' ανείπωτα,
για τις ανάσες του που έπνιξα... για να μπορώ να σ' έχω...

"Η νύχτα, όνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού,ενικός αριθμός.Πληθυντικός αριθμός........ οι νύχτες από 'δω και πέρα"
Εξαϋλώνομαι τις νύχτες, να χωράω στην χαραμάδα του ουρανού σου,
στην αντηλιά της ψυχής σου, σε μια κατάλευκη γαρδένια....
Ν' αφήνω ίχνη σιωπηρά, αγγίγματα αχνά, σκέψεις και λόγια σιωπής...
Να ξυπνάς το πρωί και να ξέρεις πως πάντα θα είμαι δίπλα σου κι ας μην
μπορώ ν' αγγίξω το χέρι σου...
Είμαι εδώ και κουρνιάζω στη καληνύχτα σου που σκεπάζει τα όνειρά μου...

Στα εισαγωγικά, στίχοι της Κ. Δημουλά από το ποίημα:
"Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ"

Τι Να Σου Πω?

Τόσες φορές πίσω σε δέχτηκα

Δίχως ντροπή και παραδέχτηκα

Πως σ'αγαπάω

Όμως εσύ για ποιόν με πέρασες
Γύρισες πίσω κι απλά προσπέρασες
Και που να πάω?

Σταμάτα λοιπόν να με βασανίζεις
Κουράστηκα πίκρες να μου χαρίζεις
Aσε με μόνο μου,
πιές απ' τον πόνο μου
Ήρθε ο καιρός να στο πω
Σταμάτα λοιπόν να το κουβεντιάζεις
Δεν θέλω κοντά μου να πλησιάζεις
Πες μου τι σκέφτηκες και εκμεταλλεύτηκες
Πόσο πολύ σ' αγαπώ

Τόσες φορές που μ' εγκατέλειψες
Να 'ξερες πόσο μου έλειψες
Και σε ζητούσα

Όμως εσύ ποτέ δεν νοιάστηκες
Την αγκαλία μου δεν χρειάστηκες
Μα σ' αγαπούσα

Σταμάτα λοιπόν να με βασανίζεις
Κουράστηκα πίκρες να μου χαρίζεις
Aσε με μόνο μου, πιές απ' τον πόνο μου
Ήρθε ο καιρός να στο πω
Σταμάτα λοιπόν να το κουβεντιάζεις
Δεν θέλω κοντά μου να πλησιάζεις
Πες μου τι σκέφτηκες και εκμεταλλεύτηκες
Πόσο πολύ σ' αγαπώ

Προσανατολισμοί

I.
Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι

Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι

Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.

II.
Παιχνίδια τα νερά
Στα σκιερά περάσματα
Λένε με τα φιλιά τους την αυγή
Που αρχίζει
Ορίζοντας -

Και τ' αγριοπερίστερα ήχο
Δονούνε στη σπηλιά τους
Ξύπνημα γαλανό μες στην πηγή
Της μέρας
Ήλιος -

Δίνει ο μαΐστρος το πανί
Στη θάλασσα
Τα χάδια των μαλλιών
Στην ξεγνοιασιά του ονείρου του
Δροσιά-

Κύμα στο φως
Ξαναγεννάει τα μάτια
Όπου η Ζωή αρμενίζει προς
Τ' αγνάντεμα
Ζωή -

III.
Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη του άμμο — Έρωτας
Τη γαλανή του ελευθερία ο γλάρος
Δίνει στον ορίζοντα
Κύματα φεύγουν έρχονται
Αφρισμένη απόκριση στ' αυτιά των κοχυλιών

Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη;
Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα
Γέρνει πανί του ονείρου
Μακριά
Έρωτας την υπόσχεση του μουρμουρίζει — Φλοίσβος.

Από την Ηχώ Στο Χάος

Έλα μαζί μου, αφού ήθελες νʼ αναίβεις

σε τούτη την απόκοσμη κορφή.

Μονάχα μη θελήσεις να κατέβεις,

δεν είναι πουθενά μια επιστροφή.

Την πλάνα ανησυχία σου θα πληρώσεις

όχι, σαν άλλοτε, με χαλασμό.

Τώρα πρώτη φορά θα παραδώσεις

και το στερνό σου ακόμα στοχασμό.

Και τότε πια, τα μάγια θα λυθούνε.

Θα μείνουμε μονάχοι στην ερμιά.

Τα γύρω σʼ ένα γύρο θα χαθούνε

και θα'μαστε σαν κρεμαστά κορμιά.

Τα χέρια μας μονάχα τα μαλλιά μας

θʼ αγγίζουνε στο φοβερό κενό.

Σαν άνεμος θα πέρνει τη μιλιά μας

και θα'ναι τάχα εμπόδιο κοινό,

ενώ μέσα στα λόγια μας θα πνέει

της ίδιας της ψυχής μας ο χαμός.

(Και μʼ όλα αυτά να μοιάζουμε σα νέοι

κιʼ ούτε κιʼ αυτός να λείπη ο στολισμός!)

Μαρία Πολυδούρη